IVO

Ik ben Ivo Kremer, geboren 4 oktober 1974 te Hengelo. De eerste jaren van mijn leven bracht ik door in Almelo. Van ongeveer mijn tweede of derde jaar tot en met mijn elfde jaar woonde ik in Usquert. Daarna verhuisde ik naar Zuidlaren, waar ik tot het jaar 2000 bij mijn ouders heb gewoond. Tenslotte ben ik zelfstandig gaan wonen. Ik heb nooit op kamers gewoond, maar kreeg direct een eigen huurflat. Tien jaar daarna was ik in staat om mijn huidige koopflat te betrekken.

Ik woon dus al 17 jaar in Groningen, maar ik werk pas in die stad sinds eind 2001, op het Praedinius Gymnasium als systeem -en netwerkbeheerder. Daarvoor werkte ik een paar jaar als restauratieschilder in het rijtuigmuseum in Leek.

Zoals in de animated gif op mijn frontpage te zien is heb ik verschillende sporten beoefend. Ik heb in het verleden aan judo, tennis en duiken gedaan. Ook deed ik verschillende malen (de laatste keer een jaar lang) aan fitness, maar dat vond ik telkens te saai om mee door te gaan. Dankzij vrienden kon ik een keertje gaan paragliden in Duitsland. Dat was best confronterend met mijn hoogtevrees, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het was een onvergetelijke ervaring. Vandaag de dag doe ik aan fietsen, joggen en zwemmen.

Sinds eind jaren '90 heb ik officieel de diagnose ASS (Autisme Spectrum Stoornis). Dit beschouw ik tegenwoordig als een etiketje dat, voor iedereen die het officieel krijgt, anders uitpakt. Het zegt in directe zin niets over zaken als eerlijkheid, goedgelovigheid, arbeidsvermogen, inlevingsvermogen en meer van dat soort belangrijke persoonlijke eigenschappen. Integendeel, de verschillen op die terreinen zijn levensgroot tussen personen die allemaal deze zelfde diagnose hebben. Het voornaamste voordeel van de diagnose ASS is het recht op een uitkering, het recht op het mogen gebruiken van bepaalde medicatie en het recht op professionele geestelijke bijstand. Qua privé leven heb ik aan 20 jaar autisme slechts twee hechte vriendschappen met andere ASS'ers overgehouden. Al mijn andere vrienden zijn niet-autistisch.

Naar het schijnt zijn sommige autisten buitengewoon goed in bepaalde gebieden, maar ik heb bij mezelf alleen een (niet eens heel bijzonder) talent kunnen ontdekken voor het exact natekenen van menselijke gezichten, dieren en objecten. Maar wat heb je daar nog aan in een tijd van kopieermachines, digitale camera's, Photoshop filters en computerscanners? Daarom heb ik dit talent vanaf het begin van mijn jaren als twintiger laten versloffen.

Ook had ik een zeker talent voor striptekenen en originele invalshoeken voor een grap of kort verhaal, maar ik was verre van productief. Uit pure frustratie ben ik daarom ook daarmee gestopt.

Naast mijn werk voor het rijtuigmuseum en het gymnasium, ben ik jarenlang actief geweest als vrijwilliger voor de stichting Autsider en de vereniging PAS Nederland. Ik heb ook kort in de besturen van die twee instellingen gezeten, maar alleen om te ontdekken dat bestuurswerk niets voor mij is. Van 2005 tot en met 2010 had ik een eenmanszaak als ICT dienstverlener voor particulieren en kleine ondernemers. Ook een eigen bedrijf bleek uiteindelijk niets voor mij te zijn.

In 2005 startte ik niet alleen mijn eigen bedrijfje op, maar volgde ik ook voor de laatste keer een autorijles, deze keer in een automaat. In het jaar 2000 volgde ik ook rijlessen, maar zakte ik o.a. voor voertuigbeheersing doordat ik niet snel genoeg met de hand kon schakelen. Ik vond het rijden in een automaat heerlijk, maar ik kwam er wel achter dat ik heel veel andere verkeersdeelnemers over het hoofd zag, vooral als ze van rechts kwamen. Dit heeft ongetwijfeld te maken met mijn rechteroog, dat een lui oog is en waarmee ik niets bewust registreer.

Het heeft me jarenlang erg onzeker gemaakt dat ik geen rijbewijs en geen auto heb, maar sinds ik de fietsvakantie heb ontdekt, zit ik er niet meer zo mee. Ik heb eens in drie weken van Boedapest terug naar Nederland gereden. En daarna nog eens van Barcelona naar Luxemburg. En diverse andere mooie vakanties, allemaal op een fiets. Zodoende ben ik nu niet meer zo onzeker over het niet hebben van een rijbewijs en het niet gewoon zijn zelfstandig auto te rijden.

Tegenwoordig slik ik medicatie vanwege mijn autisme en om ernstige klachten zoals burnout zoveel mogelijk te voorkomen.

Ik prijs mezelf gelukkig met mijn ouders. Ze zijn niet gescheiden, ze zijn beiden nog in leven en goede gezondheid en ze genieten nog met volle teugen van het leven. Zonder de hulp van mijn ouders had ik niet de levensstandaard gehad die ik nu heb.

Ook prijs ik mezelf gelukkig met mijn neefje en nichtje, de kinderen van mijn zus. Ze zijn nu vijf en zes jaar oud.

En tenslotte zijn er nog mijn weinige, maar trouwe vrienden en mijn uitgebreide kennissenkring.

Momenteel heb ik een relatie met iemand in Groningen en woon ik samen met mijn lieve kater Billie.



Laatste update: zaterdag 14 oktober 2017, Groningen, Nederland.